27.03.2009

Bu haftaki konuğumuz, halen Beşiktaş JK Altyapı Sorumlusu ve Genç Erkek Takım Antrenörlüğü görevlerini yürüten, basketbol camiasının duayen isimlerinden Hurşit Baytok. Antrenörlük yaşantısından hakemler ile olan ilişkisine, özel hayatından eski anılarına kadar bir çok konuda düşüncelerini bizimle paylaşan Sn. Hurşit Baytok'a İstanbul Basketbol Hakemleri Derneği olarak teşekkür ediyoruz.

Biraz kendinizden bahseder misiniz?

Basketbola başladığım zamanlardan bahsedebiliriz. Ben epey bir geç başladım basketbola. 17 yaşımdaydım ilk başladığımda. Beşiktaş’ta başladım, Beşiktaş’ta devam ettim. 18 sene ligde oyunculuk yaptım. Biter bitmez de antrenörlüğe başladım. 1985 ten beri antrenörlük yapıyorum. 1996’dan beri de altyapı antrenörlüğü görevlerinde bulundum. Beşiktaş’ta ben direk A takımdan başladım. Normalde insanlar altyapıdan başlar ve yükselir ama ben direk A takımdan başladım.

Peki bunun sebebi neydi?

O zamanlar klübün antrenöre ihtiyacı vardı. Kimse sahip çıkmadı açıkcası ve bana kaldı. Bende yeni başladığım için kaybedecek birşeyim yoktu ve devam ettim. Ama daha sonra çok yatırım yaptım. Kendimi geliştirebilmek için çok çalıştım.

Maçlar esnasında hakemler herşeyi doğru çalsalar bile antrenörler diyaloğa girme, bir konuşma gereği duyuyorlar. Hakem her kararında doğru olsa bile, bu takışma ve diyaloğa girme çabaları sizce doğru mudur?

Ben diyalog taraftarıyım. Ben olaya şu yönden bakıyorum; saha içinde ve saha dışında  olay tamamiyle farklı. Hakem sahada adalet dağıtan, oyunun kurallara göre oynanmasını sağlayan kişi olarak orda bulunuyor. Bense kazanmak için ordayım. Karşımda da benim gibi birisi var. Ben işi çirkinleştirmiyorum! Ama bazen de çizmeyi aşıyorum! Eğer ben çizmeyi aşıyorsam sen hakem olarak bana cezam ne ise ver zaten. Senin görevin o! Ama maç biter, saha içinde olanlar orada kalır biz çıkar dışarı yemeğimizi yeriz muhabbetimizi ederiz, arkadaşlığımız devam eder. Maç bitti herşey bitti! Ölmüşle, olmuşa zaten çare yok. Hani hep derler ya: ‘’Hepimiz aynı gemideyiz.’’  , asla öyle birşey yok. Antrenörler ile hakemler asla aynı gemide değiller, ama rotamız aynı! Hepimiz basketbolun içindeyiz ve hepimiz bu oyunun gelişmesinden fayda sağlayacağız. Bakış açılarımız farklı ama diyolog ile bunu çözer ve ortak bir nokta bulabiliriz. Eskiden bu yoktu ama şimdi çok daha iyi bir noktadayız. Birçok şeyi aştık zaten.

Gözlemlediğimiz kadarıyla lig maçları ile hazırlık maçlarındaki tutumunuz çok farklı. Lig maçlarında, kazanma arzusuyla olsa gerek çok daha aktifsiniz ve kenardan itiraz ettiğiniz durumlar var. Fakat hazırlık maçlarında gayet sakinsiniz. Bunu nasıl açıklıyorsunuz?

Başta da söylediğim gibi ben kazanmak için sahada olan tarafım ve kazanmak için elimden geleni yapmaya çalışırım. Hazırlık maçlarıysa tamamen farklı bir hava. Diğer antrenörleri bilemem ama benim oradaki amacım takımda herkese bol bol süre verebilmek, hepsini deneyebilmek. Adı üzerinde zaten: hazırlık maçı... Mesela bir hakem arkadaşımızla aramızda bir elektrik vardı. Bir türlü uyuşamazdık, kızıyorduk birbirimize. Ben onun gerçekten çok iyi bir insan, çok iyi bir hakem olduğunu biliyorum ama bir türlü uyuşamıyorduk işte. Birgün oturduk konuştuk, tüm sorunlarımızı halledebildik. Diyalog kurarak bu sonuca vardık, sorunlarımızı aştık.

Hakem ve anterenör arasındaki diyaloğu geliştirebilmek için ne gibi önerileriniz vardır?

Hakemlerin, antrenör seminerlerine gelerek çok daha uzun süreli olarak kalmalarından yanayım ben. Antrenörlerin bulunduğu ortamı bir görmeli, o havayı bir solumalıdır hakemlerde. Aynı şey biz antrenörler içinde geçerli. Tabiki birbirimizin işini asla birbirimizden daha iyi bilemeyiz. Ben sizin kadar hakemliğin inceliklerini asla bilemem. Tamam kural bilgim olabilir ama o psikolojiyi bilemem. Birbirimizle daha fazla zaman geçirerek, birbirimizi daha kolay anlayabiliriz.

Altyapı maçlarında genç hakemlerle yaşadığınız sorunlar var mı? Ne gibi çözüm önerileriniz var?

Bizde anterenörlüğe ilk başladığımda neler yapmışız, dönüp bir bakıyorum da neler var neler... Tecrübesizlikten dolayı yaşadığımız sorunlar var. Ama ben biraz daha iyimser bakmaya çalışıyorum olaya. Ama şunu asla kabul etmiyorum: ‘’senin sahada yeni oluşundan faydalanmak isteyen antrenörler var.’’ Ben ona karşıyım! Sende bunu yapıyorsun diyorsanız, yaptığımı düşünmüyorum açıkçası.

Antrenörlük dışında neler yaparsınız?

Kitap yazarım...

Severim kitap yazmayı. Tabiki basketbolla ilgili yazıyorum, hoşuma gidiyor... bi ara dergi çıkarmaya yeltenmiştim. Son olarak bir kitap bitirdim.

Marmara üniversitesi’nde ders verdiğinizi biliyoruz, biraz bahseder misiniz?

Haftada bir iki saat orada oluyorum fırsat buldukça. Seviyorum gençlerle vakit geçirmeyi. Kendimi genç hissediyorum...

Son olarak antrenörlük hayatınız boyunca unutamadığınız anılarınız var mı?

Olmaz mı...

Bakış yüzünden teknik faul almışımdır ben. Birgün maçta Aydemir(Ekti) Ağabey’e bir baktım, teknik faulü yedim. ‘’Noldu?’’ diye sorduğumda, ‘’Küfür etsen daha iyiydi, o nasıl bir bakıştır öyle’’ dedi.

Bir gün yine bir maçtayız. Eski hakemlerden Nejat Duran vardı. Çok severim kendisini. Boyu kısaydı. Ben uzun olmamama rağmen, benim ancak omuzlarımdaydı kendisi. Birgün top fileye sıkıştı. Bende tam o arada bir kararından ötürü ona sinirlenmiştim. Bana dönerek: ‘’Alır mısın şu topu?’’ dedi. ‘’Ne alıcam ya, git kendin al.’’ dedim. Nejat Ağabey’in o topa ulaşmasına imkan yoktu oysaki...

Öte yandan birgün Emin Moğulkoç ile bir maçımda vardı. Deniz Nakliyat’ın koçuydum o dönemde. Emin de ilk kez maçıma çıkmıştı. Bir baktım sahada kuş uçmuyor. Bir otorite bir despotluk. Dayanamadım: ‘’Bu nedir kardeşim, despoto mu var burda ?’’ dedim. Bir şaşırdı, gülmekten kendimizden geçtik. Her taraftan kahkahalar yükselmeye başladı. O da gülüyor bende, tribündekilerde... Eğlenceliydi çok.

Bu güzel sohbet için bizlere zaman ayırdığınızdan dolayı çok teşekkür ederiz.

Ben teşekkür ederim.